Ad Snelderwaard woont sinds 2016 in het Amstelkwartier. Als freelance routemaker, schrijver en fotograaf combineert hij zijn passie voor landschap en verhalen met een actieve betrokkenheid bij zijn wijk. We spraken hem over zijn leven, zijn liefde voor kunst en zijn wensen voor de toekomst van het Amstelkwartier.


Kun je je aan onze lezers voorstellen?
Na mijn afstuderen als sociaal geograaf werkte ik een tijdje als sociaalwetenschappelijk onderzoeker. Toen het werk in dat vakgebied schaars werd, rolde ik min of meer toevallig de routemakerij in. Ik begon met het maken van fiets- en later ook wandelroutes, schreef routegidsen voor uitgevers en ontwikkelde bij het Fietsplatform het landelijke netwerk van lange-afstandfietsroutes. Die routes werden bewegwijzerd, en ik schreef er de bijbehorende gidsen voor. Om die publicaties te illustreren, ging ik ook fotograferen. Sinds 2013 werk ik als freelancer en combineer ik het maken van routes met schrijven en fotografie.

Hoe en wanneer ben je in het Amstelkwartier terechtgekomen?
Op een middag in 2014 nam mijn vriendin Janneke even pauze bij tHuis aan de Amstel. Daar zag ze de brochure liggen van At Amstel, een project dat pal daarachter gebouwd zou worden. We vonden het meteen een prachtige plek om te wonen. Door de nasleep van de kredietcrisis waren de appartementen toen nog goed betaalbaar. Eind 2016 – inmiddels alweer tien jaar geleden – was het project klaar, en konden we hier onze intrek nemen.

Hoe vind je het om hier te wonen?
Heel fijn. We genieten elke dag van het uitzicht over de Amstel, wonen op fietsafstand van alles wat de stad te bieden heeft, en als we richting Ouderkerk fietsen, zijn we in no time op het platteland. Als boerenzoon voelt dat voor mij als thuiskomen: weilanden met koeien zien en in het voorjaar de weidevogels horen.

Waar haal jij plezier uit?
Uit het aangaan van uitdagingen en daarna met tevredenheid constateren dat het gelukt is. Vooral als het om dingen gaat waar ik een beetje tegenop zie, omdat ze spannend of moeilijk zijn, of die ik al een tijd voor me uit heb geschoven. Zo ben ik nu bezig om een drone-camera onder de knie te krijgen – wat overigens nog niet helemaal lukt. Of neem het flyeren voor ons kunstproject: dan spreek je allerlei onbekende mensen aan, wat best spannend is. Ik was verrast om te merken hoe aanspreekbaar de meeste mensen zijn en hoeveel leuke gesprekjes dat oplevert.

Ik begrijp dat je je sterk wilt maken voor meer kunst in onze wijk. Kun je hier iets over vertellen?
Ik zie overal in en buiten Amsterdam nieuwe, intrigerende beelden in de openbare ruimte. Vooral beelden van menselijke gestaltes spreken me aan. Neem bijvoorbeeld het vijf meter hoge beeld bij de rechtbank aan de Zuidas, van iemand die bukt om een vogeltje op te tillen. Ik vind het geweldig dat die beelden er zomaar zijn, en schrijf er daarom ook over in mijn gidsen en artikelen.

In onze buurt is helaas nog vrijwel geen kunst te vinden. We hebben alleen het beeld van André Volten in het Bella Vistapark. Daarom hebben we met een groepje kunstliefhebbers – we noemen onszelf Kunstkwartier Amsterdam – als doel gesteld om een groot, aansprekend kunstwerk op een centrale plek in de buurt te realiseren. Een beeld waar je blij van wordt, maar dat ook een herkenningspunt van de wijk vormt: een plek waar mensen afspreken en zich mee verbonden voelen. Nu hebben we vanuit Oost Begroot jammer genoeg geen subsidie ontvangen, maar we laten ons hierdoor niet ontmoedigen. We gaan op zoek naar andere manieren om ons idee te verwezenlijken.

Wat zou je het Amstelkwartier in de toekomst toewensen?
Ik zou willen dat de buurt sociaal nog wat hechter wordt: dat mensen elkaar kennen en naar elkaar omzien. Gelukkig zijn er al mooie initiatieven die daaraan bijdragen, zoals de Prikstok Posse, die maandelijks een buurtopruimactie organiseert. Ook het grote kunstwerk dat wij voor ogen hebben, kan daar volgens ons aan bijdragen – als het uitgroeit tot een plek om elkaar te ontmoeten.